باز وهم است که او او کنان و عصیانگر٬ مثل گردبادی همه چیزم را به باد فنا می دهد.

می دانم که از انچه باید باشم دورم. قضا و قدر چنان سر در گمم ساخته که در خلوت خودم هم گم می شوم. خستگی روحم را می ازارد و حوصله ام را سر می برد.

خبری از سیزده گربه ی روی شیروانی نیست. کبوتر ها بق بقو نمی کنند. یادم نیست آخرین بار صدای گنجشک های روی درخت راش را کی شنیده ام.

اگر همین یکی دو روز پیش به بهانه ی خداحافظی با یار یگانه ام٬ سرم را به سمت پنجره بالا نگرفته بودم٬ تا سال دیگر هم چشمم به ستاره های جبار نمی افتاد. ستاره های محبوبم. پر راز و رمز ترین ستاره های آسمان. هفت ستاره ای که شکل دهنده ی عجایب هفتگانه اند.

خودمانیم .. خوب شد که یادم افتاد. شاید از فردا٬ وقتی ۵ صبح راه می افتم که کارم از چنگم فرار نکند٬ سر به هوا تر راه رفتم. آری اینطور بهتر است. ترجیح می دهم به جای ترس از سگهای وحشی این اطراف که شب ها از زور سرما از جنگ ها و بیشه ها٬ به شهر حمله می کنند٬ شکارچی اسمان را تماشا کنم.

خیالاتم تمامی ندارند. خستگی پوزخندش را به زشتی آلوده و زیر گوش نا امیدی٬ از نقشه های تازه ای که برایم کشیده٬ پچ پچ می کند.

راستی راه ترکستان کدام طرف است؟

یکی گفت : « این ره که تو می روی به ترکستان است»

این یعنی چه؟ مگر کجاست این ترکستان؟

بد است یعنی؟

آخر دیگری می گفت: « در میکده هم خدای بینی٬ با مرد خدا اگر نشینی!»

هااااه ه ه ه ...

هزیان گویی هایم تمام نمی شود. ارتباطم با همه قطع است. با درخت هایی که سرشان را بریدند. با هیکل بی تناسب کوههایی که چون زنان پستان بریده٬ از دلربایی شان اثری نیست. با هزار توی جنگل٬ حتی با امواج سهمگینی که در دو قدمی ام سر به دیوار موج شکن می کوبند٬ گویی از رسم افسار گسیحته ی پرده دری هایمان خبر دارند. شاید از شهود٬ شاید از غیب.

تازگی ها بی ادب شده ام. انگار که گندم خورده باشم. از بهشتم راندند. دلم گرفته. دلم پر می زند برای یک پیاله چای٬ برای یک سبد نان و پنیر٬ برای عطر نرگس های خانه ی مادربزرگ.

کاش بنفشه ها زود تر بیایند. ای زمستان تو عحب دلگیری!!

هر از گاهي صدايي دور، فريادي كه خستگي راه درمانده اش كرده، مانند يك آه به گوشم مي رسد و كورسوي نوري در افق انديشه ام مي شود كه مرا از مسير پيش رويم به سوي خود مي خواند.
هر بار، در نظرم موسايم و به وادي مقدسي فرا خوانده شده ام كه شرط قدم گذاشتن در آن گذشتن از همه چيزي است كه گردآورده ام.

گمانم اين است كه بايد از هرچه مشغولم ساخته، تهي شوم. شايد اين گونه ظرفي شوم كه رنگ هيچ چيز باشد و بي رنگي آبگينه وار برازنده ام شود.

هزار پاره ام كه بر هم پينه خورده ام. پاره هايم چون هزار پاره ي يك ابر چنان مشتاقانه در هم مي آميزند كه از اولين هم آغوشي، سيل مي بارند.

اين روز ها هر نسيمي، چنان درياي دلم را مي آشوبد كه ماهيان و مرغابيان وجودم، از هر سو در گريزند. طوفان كه از راه برسد. آيا من هم خواهم گريخت؟ سوال ساده است كه جوابش سخت است. مانند سوالي است در ذهن پرنده اي كه تيغ افق را بر تن نيمه جان خورشيد مي بيند و هرچه سريعتر بال مي زند سرسختي باد مخالف را بيشتر درك مي كند.

آيا قبل از غروب، سلامت به لانه مي رسد؟

سپيد و سياه روزگار عجب بازي ها كه در نمي آورد. امروز روز سختي بود. مي دانم كه فردا بهتر نيست. ببخشيد، منظورم اين است كه آسان تر نيست. 

نمي دانم مي شود يا نمي شود؛ مي رسم يا نمي رسم؛ مي بينم يا نمي بينم.

سخت شده. 

خيلي سخت شده. آنقدر كه توانش را ندارم. ديگر دارم تمام مي شوم. آخرين قطره هايند كه مي سرند و بر خاك تشنه اي مي ريزند كه ....

تا با خاك لب به لب مي شوند، انگار غيب مي شوند. حتي اثر از تري خاك هم باقي نيست.

عذابم مي دهد. هر واقعيتي، هر حقيقتي. 

هر كس كه از كنارم مي گذرد، شانه به سينه ام مي كوبد، چنان كه به سرفه بيفتم. آخرش هم برمي گردد و اخمي مي كند و طلبكارانه منتظر عذرخواهي من است.

سالهاست كه مي دانم صبح بيدار شدن و شب به بستر رفتن و اين بين چند كار براي سرگرم بودن، زندگي نيست. معني ندارد. حتي از مرگ هم مجهول تر است.

مرگ معني و مفهوم دارد. آخرين پرده ي نمايش است. اثري است كه از ذهن بيننده پاك نمي شود. اما شايد هرگز به يادماندني ترين پرده ي نمايش نباشد.

با اين همه، گنگي هر روزه، بال آمال مرا بسته. يادم هست روزي چنان زندگي در نظرم شيرين بود كه هر شرنگي كم مي آورد و از رو مي رفت. خبري از شيريني آن روز ها نيست. باورتان بشود يا نه اين روزها بايد بهترين روز هايي باشد كه سپري مي كنم. كلي خبر اين طرف و آن طرف مي شود. هر كه از راه مي رسد تازه داماد تازه داماد مي گويد، هر كه آشنايي را مي بيند، مي پرسد كه زنش نمي دهيد؟؟ كسي زير سر داريد؟؟

هوف!

اما چه فايده! چشم از فروغ افتاده و دل حوصله ي تپيدن ندارد. رنگ از گونه رفته، خواب و خيال را باد برده و فكر آينده مو بر تنم راست كرده.

دوست داشتن مبهم شده و دوست غايب. تمام وجودم در انتظار روزي است كه خورشيد تمام قد در چشمانم طلوع كند. بلكه فرجي شود. بلكه بخت بسته ي عوالم و اوهامم باز شود. شايد آن وقت بشود نقبي زد و از اين همه آزار گذشت. شايد فراخي آسمان در سينه ي من هم رسوخ كند. شايد حوصله ام بشود كه باز نگاهي به آينه بيندازم.

گفتم آينه. يادش بخير. خاطره هاي تنهاييم در قاب آينه ماندگار شده. ياد بهترين شكلك هاي دنيا بخير. خاطره اي كه چون آذرخش، تنها لحظه اي هست و بعد ... ، صداي هولناك خنده ي اهريمني كه به غرق شدنم در اوهام مي خندد.

با اين همه نا اميد نيستم. سخت مي گذرد اما تا امروز آسان گذشته ام. شايد هزار روز ديگر بگذرد، مثل هزار روزي كه گذشت و هيچ كدامشان خبر از ديگر نگرفتند. شايد هم همين فردا، خبري از همين نزديكي رسيد. كه مردم شهر،‌ دري از رحمت گشوده است خداي عز و جل. يا پرده اي كنار رفت و چشمان به رخي روشن شد كه اميد من است.

برگشتم سر جاي اولم. همه ي مشكل از همين سپيد و سياه است كه در هم است. 

كاش زود تر اين سياه از سپيد جدا شود. 

  ساقیا برخیز و درده جام را                                  خاک بر سر کن غم ایام را

ساغر می بر کفم نه تا ز بر                                برکشم این دلق ازرق فام را

گر چه بدنامیست نزد عاقلان                      ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده درده چند از این باد غرور                      خاک بر سر نفس نافرجام را

دود آه سینه نالان من                               سوخت این افسردگان خام را

محرم راز دل شیدای خود                          کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است                کز دلم یک باره برد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن                      هر که دید آن سرو سیم اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب                 عاقبت روزی بیابی کام را