یک لحظه که بی غم بشود حسش کرد به تمام ساعت های دنیا می ارزد. نمی ارزد؟

آن لحظه که بی دغدغه ی لحظه ی بعد به تماشای خدا می گذرد به سالهای انتظارش می ارزد. نمی ارزد؟

آن لحظه که برای آن که دوستش داری دلتنگ می شوی، به هم صحبتی و بی خبری می ارزد. نمی ارزد؟

ببین سر از کجا در آوردم!

کلماتم رو گم کرده ام. توی کوچه ی کاغذ های خط دار راه را اشتباه رفتم و خبر نداشتم. فقط 3 هفته ننوشتم و همین برای گم شدن کلمه ای که دوست داشتم کافی بود . انگار دلش از من گرفت و برید و رفت تا به واژگان کسی دیگر افتخار اقامت بدهد. دلم باز گرفت.باور کردنی نیست اما چشمانم پر از اشک می شود از حسادت به آن یکی دیگر که کلمه ی من را مهمان خود کرده. دیگر حرف نمی زنم. همین جور سکوت اتاقم را بغل می گیرم و سوت و کور نوشته هایم ار ورق می زنم، شاید بیابمشان. کاش بیابم شان. آه که دلم تنگ شده. سعیم را می کنم و باز می نشینم کف اتاق و سفید ترین کاغذ هایی که دارم را دور خودم می چینم و زل می زنم بهشان تا صفحه ی ذهنم باز سفید شود. وای خدا...ببین اینجا چه روشن شده!

ماه، جای تو خالیست. کاش بودی. می دانی روز عشاق را دوست ندارم.. چون مهتاب عاشق کُش و عزیز دردانه ی من نیست. می دانی آن روز دلم سوخت. خیلی.. این قدر که دیگر هیچ نمانده.