قلابی ترین قلب دنیا را داشت .. هر جایی سرک می کشید. هر که را می دید عاشقش می شد و مدام آه می کشید. آن قدر آه کشید که خسته شد. خدا هم خسته شد. ناراحت شد. قلب قلابی همین است دیگر .. همه اش گیر می کند. به هر قلب و به هر نگاهی. توی گذر به عکس های تبلیغاتی ..وقتی کتاب می خواند به عکس ها زشت و زیبا... جاهای شلوغ را که نگو.. رلش به هر نگاهی گیر می کرد و بیچاره صاحبش کلی می لرزید و آهی می کشید و سعی می کرد بند نگاه را از قلاب دلش آزاد کند.

طفلی دلش داشت نابودش می کرد. دیگر خسته شده بود و خدا نگران بود. آخر آن دل خانه ی خدا هم بود .. یعنی خدا آن را فقط برای خودش ساخته  بود.

خدا نگران شده بود. آخر او آن شب تصمیم گرفته بود دیگر قلبش را آزاد نکند. فردا، می خواست بگذارد دلش از دستش برود، شاید دیگر راحت شود. شاید به دست هنرمندی بیفتد که شکلش را عوض کند. شاید قلبش را درست کند. شاید قلبش را مثل همه قلب ها از نو بسازد که دیگر به هر نگاهی گیر نکند. خدا می داند که چقدر این آرزو را تکرار کرده بود. اما با خدایش قهر شده بود. قهر که نه؛ فقط در این مورد با او درد دل نمی کرد .. از داشتن این قلب گیرش ناراحت بود. برای همین هرگز از او نخواسته بود که قلبش را بگیرد یا آن را تعمیرش کند. هر آهی که می کشید جواب خدا را که برای دل داری اش آمده بود را می شنید .. اما آن قدر غرور داشت که اجازه نمی داد به جوابش پاسخ دهد.

اوضاعش حسابی بهم ریخته بود. تا صبح نخوابیده بود. تا صبح ستاره ها را شمرده بود. آن شب هم ستاره ای به ستاره های آسمان اضافه شده بود آخر قلبش دیروز به نگاه کس دیگری هم گیر کرده بود. هر شب و هر روز همین بساط بود با این فرق که فردا دیگر قلبش را آزاد نمی کرد.

خدا خواست خورشید را دیر تر از خواب بیدار کند تا شاید تصمیم او عوض شود. اما صدای عاشق قناری که بیتاب خورشید و بیدار شدن گل های باغ بود تصمیمش را عوض کرد. صبح شد و او برخاست. بیرون آمد اما کسی نبود. کوچه خلوت بود. کوچه خالی بود. پرنده هم پر نمی زد . صدای قدم هایش را می شنید: گرومپ...گرومپ..

صدای قلبش را می شنید که با حالی غریب می زد : گروپ گروپ...گروپ گروپ

التماس می کرد که از خودش نراندش.. اما تصمیم همان بود که دیشب گرفته بود. مدتی گذشت.. تمام شهر را گشته بود. خورشید تا وسط آسمان آمده بود اما حتی یک نفر را ندید. انگار همه خواب بودند. فریاد کشید اما جوابی نیامد.. باز داد کشید ..با تمام قدرتش!

باز جوابی نیامد..

حرصش گرفت .. سرش را بالا گرفت تا راحتتر داد بکشد. چشمانش به آسمان افتاد. خشکش زد ..

قلبش باز به جایی گیر کرده بود .. ترسید .. این بار بد جوری گیر کرده بود... سعی کرد آزادش کند اما انگار این بار دلش نبود که گیر کرده بود.. این آسمان بود که به دلش گیر داده بود .. نمی دانم شاید ...

هر چه سعی کرد نتوانست آزادش کند .. نیرویی او را از زمین بلند کرد .. تمام وزنش را روی قلبش حس می کرد. زمین دیگر جاذبه نداشت. صدای ضرباتی را شنید و قلبش را برای لحظه ای حس نکرد. اما دوباره به حال خودش آمد .. حس کرد اطرافش شلوغ شده.. هنوز نگاه های گیرا وجود داشتند اما دیگر به قلبش گیر نمی کردند.

چه شده بود؟

قلبش سالم شده بود؟

نگاهش هر چه را که باید او از خدا می خواست، خواسته بود!

برای کتاب زندگی حرف کم می آورد. پرنده را می گویم. می رود آن بالا و بالاترین شاخه ی درخت را مال خودش می کند. وای که آن بالا چه صفایی دارد. دستم به آنجا می رسد. بعضی وقت ها، آن موقع که پرنده آنجا نیست. جایش را می گیرم و تمرین آواز می کنم. نمی دانم چرا همه در می روند. یعنی این قدر بی استعدادم؟

دست از تقلید بر می دارم و در افکارم گم می شوم. غرق می شوم. نیست می شوم. صدای بال زدن پرنده مرا از این اقیانوس بیرون می کشد. تا نیامده برمی گردم روی زمین و کنج دیوار منتظر آوازش می شوم. بقیه هم می آیند. همه جمع اند. اما این بار پرنده نمی خواند. چرایش را کسی نمی داند. همه منتظرند اما نمی خواند.

همه داد می زنند. آهای پرنده، پرنده چرا نمی خوانی؟

نگاهش می لرزد. سرش را زیر بالهایش مخفی می کند. می گوید امروز نه.

امروز نمی شود خواند. امروز ...

دیوانه شدم .. دوازده رو هوا همش ابری بوده .. از این دوازده روز ۹ روزش باروون بوده ..فقط یه شب می شد ماه رو تو آسمون دید ..

می گن سالی که نکوست از بهارش پیداست ..

چه شود امسال؟ به نظرم تا سال دیگه حسابی نم بکشم ..

مرده شور هوای گیلان رو ببرن

اه

در به در و دیوانه. باز به سرم زده که بزنم بیرون. همین طور بی هدف مثل بچه های تازه به راه افتاده همه جا را کشف کنم و پرچم سرزمین خودم را در آن بنشانم و اگر باد نبود که پرچمم را برقصاند خودم فوتش کنم اما باز از جایش جم نخورد .. آن وقت قهر کنم و کنج اتاق زانوی غم بغل کنم و با کسی حرف نزنم و منتظر صدای باد بمانم.

باز به سرم زده ، دوش آب سرد را باز کنم و آنقدر زیرش بمانم تا آتش درونم خاموش شود. دیگر نفس نکشم تا صدای آب همه جا را پر کند.

باز هوس کردم که زیر نم نم باران بروم و اشک بریزم. بی هیچ دلیل. برای میلاد گل سرخ، یا نگاه غمگین پرنده های اسیر. سری به هوای کوهستان بزنم و داد بکشم و از فریاد تهی شوم. شاید آسمان بشنود و ساکنانش نگاهی به زمین بیاندازند و فرجی شود و شاید، فقط شاید غمی از نگاه کسی کاسته شود. مطمئنم که می ارزد.

پر از خاطره این روز ها .. عجب می گذرد و دلم را می برد از این سیاهی زجر آور تنهایی

کاش پر از قاصدک بود فضای اتاقم .. که همه شان را قسم می دادم پیغامم را به دستت برسانند ..

همان را که هرگز از چشمانم نخواندی ..

دختر مگر سواد نداری؟