جام بشکسته ی مرا هر که می بیند، می خندد و به تعنه می گوید، شراب را بدون ظرف نمی دهیم. اما هیچ کدام نفهمیدند که ظرف من زمین است نه جام.!

بیشتر از چند کلمه که حرف می زنی، درصد خطا و دروغ را در جامعه ی لعنتی مان بالا می بری. وقتی به آسمان نگاه می کنی، ستاره ها را فراری می کنی. وقتی به دشت قدم می نهی جز لگد مال کردن چمن ها و شکستن کمر آلاله ها کار دیگری از تو سر نمی زند. می دانی وقتی نامم را به زبان می آوری از اسمم متنفر می شوم. وقتی صدایت را می شنوم گوش هایم سنگین می شود. وقتی به تو فکر می کنم. تمرکزم تا مدتها از دست می رود.

 

آینه یعنی تمام دروغ های عالم. آینه یعنی سراب، یعنی وهم، یعنی خطای دید. آیینه فرش دیوار کوب دروغینی است که هر چه خود بخواهد نمایش می دهد و همه باور می کنند. نفرینی است که هیچ جادوگری آن را نخوانده و نمی شناسد. طلسمی است که حتی روشن دل ترین سنگ ها هم قدرت شکستنش را ندارند. آیینه لکه ننگی بر دل شیشه است. آیینه سکه ی یک روی زشتی های آفرینش است. آیینه غم نامه ی زیبا رویان و آیه یأس رقیبان و بازیچه ی دیوانگان است. آینه دروغی ترین شفافیت روزگار است. هرکسی را فریفته و خود را همزاد چشمه های زلال کوهستان معرفی کرده اما از دل سیاهش هیچ نوری نمی گذرد. آینه سیاه چال روشنی هاست. آینه لایق شکلک های تمسخر آمیز دیوانگان است و بس.