یا ما دعا کردن بلد نبویم، یا راه دیگه ای نبوده، یا اون بالا بالاها هیچی حسابمون نکردن. چی بگم.

خدایا استغفر الله.

برای گناهامون

برای دعاها مون

برای عبادت ها مون

برای زنده بودنمون

خدایا استغفرالله.

انگار سالها از شب نوزدهم ماه رمضون گذشته. نمی دونید چه شبی بود. همه یا توی مسجد ها بودن و قران سر می گرفتند یا توی خونه بودن و دعا می کردند. بعضی ها هم که نمی خواستن معصیت کنن، ترجیح دادند که بخوابند. من هم از این کارها کردم اما یه کار دیگه هم بود که فراموشش نکردم. ساعت چهار بعد از نیمه شب، توی خیابون های سوت و کور شهر قدم زدم و آسمون رو تماشا کردم. به جان خودم، هیچ وقت آسمون اونقدر یک رنگ و نزدیک نبود. انگار ... انگار ... نه نمی تونم توصیفش کنم.

آخ که دلم چقدر تنگ شده برای اون شب. این دلتنگی هم شده قوز بالا قوز. تنهایی و تلخی و غم و حالا هم این دلتنگی.

جمعمون حسابی جمع شد. خدا به خیر کنه.

آمین!

یا ما دعا کردن بلد نبویم، یا راه دیگه ای نبوده، یا اون بالا بالاها هیچی حسابمون نکردن. چی بگم.

خدایا استغفر الله.

برای گناهامون

برای دعاها مون

برای عبادت ها مون

برای زنده بودنمون

خدایا استغفرالله.

انگار سالها از شب نوزدهم ماه رمضون گذشته. نمی دونید چه شبی بود. همه یا توی مسجد ها بودن و قران سر می گرفتند یا توی خونه بودن و دعا می کردند. بعضی ها هم که نمی خواستن معصیت کنن، ترجیح دادند که بخوابند. من هم از این کارها کردم اما یه کار دیگه هم بود که فراموشش نکردم. ساعت چهار بعد از نیمه شب، توی خیابون های سوت و کور شهر قدم زدم و آسمون رو تماشا کردم. به جان خودم، هیچ وقت آسمون اونقدر یک رنگ و نزدیک نبود. انگار ... انگار ... نه نمی تونم توصیفش کنم.

آخ که دلم چقدر تنگ شده برای اون شب. این دلتنگی هم شده قوز بالا قوز. تنهایی و تلخی و غم و حالا هم این دلتنگی.

جمعمون حسابی جمع شد. خدا به خیر کنه.

آمین!