امروز هم گذشت و به دیروز پیوست. به این همه دیروز هایی که دست به دست هم تا اولین روز هایم زنجیر کشیده اند. زنجیری که انگار حلقه هایش را به هم جوش داده اند. حلقه هایی که حتی بیشتر از عقربه های ساعت خوابیده ی افتاده از دیوار٬ مرده و بی حرکت به نظر می آیند.

یادش به خیر٬ چقدر زمین و زمان را به هم می آوردم و آرزو های نزدیک و بی شمارم را هرچند که احمقانه و خطرناک بودند پیش می بردم. خدا را شکر که آنقدر عاقل بودم که هیچ وقت برای هیچ خواسته ی دور و درازی ای کاش نگفتم. خدا را شکر که در هوس رسیدن به پله ی آخر٬ پله های اول را فراموش نکردم.

راضیم که دانسته ام٬ مقصر همه چیز نیست٬ فقط نقطه ای از بیشمار نقاط مسیر است٬ " مسیر را دریاب".

راضیم چون من هم در بی خبری های همین نزدیک تر ها٬ مقصد را همه چیز می دانستم. خشنودم چون جایی خواندم آخرین سوال شب اول قبر این است: من ربک؟  (پروردگار تو کسیت؟)

تنها سوالی که سرنوشت همه کس را معین می کند همین سوال است. که پرورش دهنده کیست!

همه می دانیم که پرورش دادن همراهی است٬ به مقصد رساندن نیست. این است که راه عزیز می کند. این است که باغبانها حتی هنگامی که باغی پر از گل دارند٬  از بذر افشانی و دانه پراکنی دست بر نمی دارند.

مقصد نمی دانم کجاست و وقت رسیدن چه وقت٬ اما می دانم٬ فردا هم معلمی هست که درسم دهد. کاش کند ذهنی ام کمتر آزارم دهد. کوه نیاموخته هایم هنوز سر به فلک می کشد...!

باز هم برگشتم بوشهر.

 گرما بیداد می کنه و بد تر از اون شرجی خفقان آوره که کلافه کننده است.

حوصله ی هیچ کاری رو ندارم. نمی دونم چطور شده که الان اومدم و دارم پست جدید می زنم. خستگی دو روز سفر هنوز تو تنمه. اما چاره ای ندارم٬ باید به کارم ادامه بدم و سعی کنم که خودم رو با شرایط اینجا وفق بدم.

امید وارم کارم سریع تر درست بشه و خلاص بشم. (الهی آمین).

......................................................................................................................................

عمر قطره های باران اینجا چه کوتاه است!

دلم به حال غریبان اشک نشان این دیار می سوزد.

گر چه حوصله ام نیست با ابر بهار٬

چه کنم دلم از داغ این گذار می سوزد.

خبری نیست از آن که بی سر سامان نمود مرا

وزین بی خبری این تن نزار می سوزد.