گفتم٬ بگو به من٬ ای فاحشه٬ که داد بباد..

شرافت و غرور تو را؟ ناله از دلش سر داد:

کای احتیاج٬ زاده ی زر٬ مادر فساد٬

لعنت بروح مادر معروفه ی تو باد!

                                                     «کارو»

من اشک سکوت مرده در فریادم

                                        "دادی" سر و پا شکسته در بیدادم

اینها همه هیچ .. ای خدای شب عشق

                                        "نام شب عشق" را که برد از یادم؟!

                                                                               - کارو

آسمان کاملا صاف بود. معهذا٬ پاره ای ابر سیاه٬ صورت نازنین ماه را٬ در سیاهی خود ناپدید می کرد.. گفتم: آسمان به این صافی٬ معلوم نیست این قطعه ابر سیاه٬ از گریبان ما چه می خواهد؟ اشاره به ابر کرد٬ آهی کشید و گفت: " آن؟

آن ابر نیست! عصاره است. عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است... روی ماه را پوشانده است٬ تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد .."

                                                                                                                     -کارو

سیلی خورشید، کر کرده گوش عالم را،
که ضجه ی جگر خراش ما به عرش ننشسته؟

ستاره
هنوز سوسو زنان، رو به خاموشی است.
فلک مگر به بازی فوت و شمع بنشسته؟

خبر نمی دهد از خود
نگار سیمین رو
دلم به گواه آن صبح پر فروغ دل بسته

دلم
اگر چه است همنشین نور و سحر،
هراسم از این است که تازه شب گشته.

Any fool can count the seeds in an apple.  Only God can count all the apples in one seed.  ~Robert H. Schuller

هر انسان ساده ای می تونه دانه های یک سیب را بشماره.تنها خداوند میتوانه سیب های یک دانه را بشماره.