پسری که با باران مشکل داشت

خدا رحم کندا

rezvan — Tue, 27 Oct 2009 17:29:12 GMT

این روز ها ...، روزگار خیلی سخت می گذرد. شروع صبح یعنی عذابی که تا صبح دیگر، تسکینی برایش نمیابم.

آسان نیست وقتی، می دانی به هیچ دردی نخورده ای. ترسناک است زمانی که پشت هر دری قفل هفتاد منی زده اند. تازه ترسناک تر این است که کلیدش را هنوز نساخته اند.

می دانم که راهم اشتباه است. اما شهامت تغییر دادنش را ندارم. خودم را می شناسم. می دانم اگر اراده کنم همه چیز درست می شود. هر چیز همان می شود که لازم دارم. اما این اراده را پیدا نمی کنم. مثل معتادی شده ام که می داند تنها راه چاره اش اراده به ترک است اما بد ترین دردش بی ارادگی است.

خدا رحم کندا!

آمین.

درد!

rezvan — Sun, 27 Sep 2009 10:39:46 GMT

من اگر دیوانه ام

با زندگی٬ بیگانه ام ...

مستم اگر٬ یا گیج و سرگردان و مدهوشم!

اگر بی صاحب و بی چیز و ناراحت!

خراب اندر خراب و خانه بردوشم!

اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد:

در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم٬

بمرگ مادم: مردُم٬

شما ای مردم عادی:

که من احساس انسانی خود را!

بر سرشک ساده ی رنج فلاکت بارتان٬

بی شبهه مدیونم

میان موج وحشتناکی از بیداد این دنیا

در اعماق دل آغشته با خونم:

هزاران درد دارم !..

درد دارم !..

ـــــــــ کارو

درد

rezvan — Fri, 25 Sep 2009 12:23:36 GMT

من، اگر دیوانه ام

با زندگی، بیگانه ام...

مستم اگر، یا گیج و سرگردان و مدهوشم!

اگر بی صاحب و بی جیز و ناراحت:

خراب اندر خراب و خانه بردوشم!

اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد:

در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم،

بمرگ مادرم: مردم،

شما ای مردم عادی،

که من احساس انسانی خود را!

بر سرشک ساده ی رنج فلاکت بارتان،

بی شبهه مدیونم

میان موج وحشتناکی از بیداد این دنیا

در اعماق دل آغشته با خونم:

هزاران درد دارم!...

درد دارم!...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ کارو

احتیاج

rezvan — Tue, 22 Sep 2009 06:19:46 GMT

گفتم٬ بگو به من٬ ای فاحشه٬ که داد بباد..

شرافت و غرور تو را؟ ناله از دلش سر داد:

کای احتیاج٬ زاده ی زر٬ مادر فساد٬

لعنت بروح مادر معروفه ی تو باد!

«کارو»

نام شب

rezvan — Sun, 20 Sep 2009 18:06:35 GMT

من اشک سکوت مرده در فریادم

                                        "دادی" سر و پا شکسته در بیدادم

اینها همه هیچ .. ای خدای شب عشق

                                        "نام شب عشق" را که برد از یادم؟!

                                                                               - کارو

عشق دروغ ..!

rezvan — Sat, 19 Sep 2009 18:39:53 GMT

رفته بودیم که دور از انظار دیگران٬ ساعتی با سرگردانی یک عشق بی پناه٬ زیر روشنایی مات ماه٬ گردش کنیم ..

آسمان کاملا صاف بود. معهذا٬ پاره ای ابر سیاه٬ صورت نازنین ماه را٬ در سیاهی خود ناپدید می کرد.. گفتم: آسمان به این صافی٬ معلوم نیست این قطعه ابر سیاه٬ از گریبان ما چه می خواهد؟ اشاره به ابر کرد٬ آهی کشید و گفت: " آن؟

آن ابر نیست! عصاره است. عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است... روی ماه را پوشانده است٬ تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد .."

-کارو

سحر

rezvan — Thu, 03 Sep 2009 17:11:48 GMT

ابری نیست
و ستاره باز هم دیده بر بسته.
مگر چه کرده ایم که قلب ماه یخ بسته؟

سیلی خورشید، کر کرده گوش عالم را،
که ضجه ی جگر خراش ما به عرش ننشسته؟

ستاره
هنوز سوسو زنان، رو به خاموشی است.
فلک مگر به بازی فوت و شمع بنشسته؟

خبر نمی دهد از خود
نگار سیمین رو
دلم به گواه آن صبح پر فروغ دل بسته

دلم
اگر چه است همنشین نور و سحر،
هراسم از این است که تازه شب گشته.

نقل قول

rezvan — Wed, 26 Aug 2009 17:38:07 GMT

Any fool can count the seeds in an apple. Only God can count all the apples in one seed. ~Robert H. Schuller

هر انسان ساده ای می تونه دانه های یک سیب را بشماره.تنها خداوند میتوانه سیب های یک دانه را بشماره.

این چی می تونه باشه؟

rezvan — Mon, 24 Aug 2009 17:37:03 GMT

فردا...!

rezvan — Fri, 14 Aug 2009 17:32:42 GMT

امروز هم گذشت و به دیروز پیوست. به این همه دیروز هایی که دست به دست هم تا اولین روز هایم زنجیر کشیده اند. زنجیری که انگار حلقه هایش را به هم جوش داده اند. حلقه هایی که حتی بیشتر از عقربه های ساعت خوابیده ی افتاده از دیوار٬ مرده و بی حرکت به نظر می آیند.

یادش به خیر٬ چقدر زمین و زمان را به هم می آوردم و آرزو های نزدیک و بی شمارم را هرچند که احمقانه و خطرناک بودند پیش می بردم. خدا را شکر که آنقدر عاقل بودم که هیچ وقت برای هیچ خواسته ی دور و درازی ای کاش نگفتم. خدا را شکر که در هوس رسیدن به پله ی آخر٬ پله های اول را فراموش نکردم.

راضیم که دانسته ام٬ مقصر همه چیز نیست٬ فقط نقطه ای از بیشمار نقاط مسیر است٬ " مسیر را دریاب".

راضیم چون من هم در بی خبری های همین نزدیک تر ها٬ مقصد را همه چیز می دانستم. خشنودم چون جایی خواندم آخرین سوال شب اول قبر این است: من ربک؟ (پروردگار تو کسیت؟)

تنها سوالی که سرنوشت همه کس را معین می کند همین سوال است. که پرورش دهنده کیست!

همه می دانیم که پرورش دادن همراهی است٬ به مقصد رساندن نیست. این است که راه عزیز می کند. این است که باغبانها حتی هنگامی که باغی پر از گل دارند٬ از بذر افشانی و دانه پراکنی دست بر نمی دارند.

مقصد نمی دانم کجاست و وقت رسیدن چه وقت٬ اما می دانم٬ فردا هم معلمی هست که درسم دهد. کاش کند ذهنی ام کمتر آزارم دهد. کوه نیاموخته هایم هنوز سر به فلک می کشد...!